Het slechte nieuws

Tijdens een zwangerschapscontrole kan het voorkomen dat de arts of verloskundige de hartslag van het kind niet kan vinden. Soms heeft u vooraf minder leven gevoeld, of had u het gevoel dat er iets niet klopte. Met een echo wordt dan vastgesteld dat het hart van het kind is gestopt met kloppen. Deze mededeling is voor iedereen een grote schok.

Na het gesprek waarin u dit te horen krijgt, vertelt de arts of verloskundige wat er op dat moment bekend is over de oorzaak van het overlijden. Vaak is de oorzaak niet direct vast te stellen. In sommige gevallen wordt aanvullend onderzoek gedaan om meer informatie te krijgen. Het is ook mogelijk dat de oorzaak nooit met zekerheid wordt gevonden.

Afhankelijk van de situatie krijgt u ook informatie over het verdere verloop van de bevalling.

Doodgeboorte betekent dat een kind is overleden tijdens de zwangerschap of rond de bevalling. Overlijden tijdens de zwangerschap noemen artsen ook intra-uteriene vruchtdood.

Als blijkt dat het kind in de baarmoeder is overleden, zijn er verschillende mogelijkheden. U kunt afwachten tot de bevalling vanzelf op gang komt. Het is ook mogelijk om de bevalling in te leiden, zodat het kind wordt geboren.

Slecht nieuws bij de uitslag van onderzoek tijdens de zwangerschap (bijvoorbeeld de NIPT) komt vaak onverwacht.
Als de uitslag ongunstig is, bespreekt de arts met u welke afwijkingen zijn gevonden en wat dit kan betekenen voor u en uw kind.

Prenatale diagnostiek is onderzoek tijdens de zwangerschap. Met dit onderzoek wordt gekeken of het ongeboren kind een aangeboren afwijking of een ernstige aandoening heeft. Soms krijgen ouders het advies om de zwangerschap af te breken, of nemen zij zelf deze moeilijke beslissing. In dat geval verliezen zij meestal een zeer gewenst kind.

Het verdriet dat hierbij hoort, is vergelijkbaar met het verdriet van ouders van wie het kind levenloos wordt geboren of kort na de bevalling overlijdt.

De zwaarte en de omstandigheden van het verlies kunnen verschillen. Toch zorgt dit altijd voor gevoelens van rouw en verdriet.

De gevoelens die u heeft, kunnen wisselen en op verschillende momenten terugkomen. Veel ouders beschrijven gevoelens van ongeloof, ontkenning en verdoving na het horen van het slechte nieuws.

Ouders willen of kunnen vaak nog niet beseffen dat hun kind is overleden, niet levensvatbaar is of een ernstige afwijking heeft. Dit gevoel van ongeloof, ontkenning en leegte duurt meestal kort, maar kan ook dagen of weken aanhouden.

Na het verlies van hun kind zoeken ouders soms naar een schuldige. Die boosheid kan zich richten op verschillende mensen, zoals de arts, de verloskundige, de partner of zichzelf. Ook kan de boosheid gericht zijn op een hogere macht, zoals God of het noodlot.

Veel ouders vragen zich af waarom dit is gebeurd en zoeken naar een oorzaak voor wat er is misgegaan. Daarbij kunnen ook gevoelens van schuld of tekortschieten ontstaan. Het kan helpen om deze gevoelens te delen met mensen in uw omgeving, zoals familie, vrienden of hulpverleners. Dit lucht vaak op.

Bijna alle ouders hebben erg veel verdriet met een gevoel van wanhoop en leegte. Ze zijn heel erg bezig met het beeld van het overleden kind en met het verlies van hun toekomstverwachtingen. De emoties van heftig verdriet zijn gezond en normaal. Het is een noodzakelijk onderdeel van rouwen.

Door het verdriet kunnen lichamelijke of psychische klachten ontstaan. Verdriet kan ook later weer terugkomen. Dit gebeurt vaak bij bijzondere momenten, zoals rond de uitgerekende geboortedatum, op de datum van het overlijden of bij de geboorte van een kind in de omgeving.

Het verlies van een dierbare, en zeker van een eigen kind, brengt meestal een lange en intensieve periode van rouw met zich mee. Verdriet uit zich bij ieder mens anders. Het is belangrijk dat u dit verdriet toelaat, het durft te ervaren en het met elkaar en met anderen deelt. Rouwen kost tijd en verloopt niet voor iedereen hetzelfde.

Eerst moet u de realiteit van het verlies aanvaarden. In het begin kan de pijn heel heftig zijn. Na verloop van tijd kan deze pijn minder scherp worden.

Langzamerhand kan het kind een eigen plaats krijgen in uw leven. Er kan weer ruimte ontstaan voor andere mensen, bezigheden en plannen voor de toekomst.