Deze website maakt gebruik van cookies.   Meer informatie Sluiten

Ga direct naar: Inhoudsopgave | Zoeken | Site-navigatie

Mieke Kerkhof

" Krant lezen met een schaar"

Ik heb een zesde zintuig voor grappige dingen in mijn omgeving. Als ik iets bijzonders zie of lees, dan fotografeer ik dat of knip ik dat uit. Onlangs maakten we tijdens een teamuitje met gynaecologen een scootertochtje. Ergens in de buurt van Uden kwamen we langs een bijzonder bord: ”Doodlopende weg, m.u.v. crematorium”. Zoiets valt mij op en daar maak ik dan een foto van.

 

Noaberschap

Nog een fraai voorbeeld uit een gynaecologische praktijk in de jaren ‘50: “Dames, wilt u voor het onderzoek uw broekje uitdoen en op de bel letten s.v.p.” Zo’n bordje zegt alles over de verhouding tussen arts en patiënte in die tijd. Gelukkig is die nu heel anders. Zelf vind ik een patiëntgerichte communicatie ongelooflijk belangrijk. Dat is mij ook met de paplepel ingegoten. Ik kom uit een Twents gezin met twee zonen en vier dochters. Wij moesten altijd anderen helpen. Ik heb heel wat boodschappen gedaan voor oudere mensen in onze buurt. Mensen helpen, het zogenaamde noaberschap leeft bij mij nog steeds heel sterk.

 

Mysterie

Met mijn achtergrond lag een verzorgend beroep dan ook voor de hand. Het werd gynaecologie, omdat er bij ons thuis altijd heel geheimzinnig werd gedaan over alles wat met de voortplanting en met bevallen te maken had. Ik was erg leergierig, wat je noemt echt een stuudje. Dagenlang zat ik in de bieb om dat mysterie op te lossen. Daardoor raakte ik echt geïnteresseerd in geneeskunde en met name alles rond conceptie en bevalling.

 

Meester-gezel

De studie geneeskunde heb ik in Utrecht gedaan en daarna was er een kans van 1 op 100 om de opleiding te mogen gaan doen. Drie jaar zat ik in Rotterdam in het Franciscus Gasthuis op het vinkentouw als assistent-niet in opleiding. Toen werd ik eindelijk toegelaten. In de opleiding heerst een soort meester-gezelsysteem. De oudste arts-assistent wijdt de jongste in en de grote baas komt er pas bij als het echt heel ingewikkeld wordt. In mijn geval was dat Bart van Turnhout met wie ik goed kon opschieten. Bart had gouden handjes, zodat ik vrijwel alleen door hem werd opgeleid. Later vestigde hij zich als gynaecoloog in Den Bosch en kon ik in mijn laatste jaar bij hem mijn operatiestages doen. In 1998 kwam er een plek vrij in de maatschap en aarzelde ik geen moment om naar Den Bosch over te stappen.

 

Emotioneel

Het vak van gynaecoloog is een emotioneel vak. Je maakt mensen mee op voor hen heel unieke momenten. Zojuist heb ik een stel uitgezwaaid dat met zijn eerste baby het ziekenhuis verlaat. Ik heb ze geholpen zwanger te worden, begeleid bij het verlies van hun eerste, doodgeboren kind en nu lopen ze trots met een gezond kind over de parkeerplaats. Op zo’n moment kan ik mijn ogen niet droog houden. Het is heel mooi om daarbij te mogen zijn. Mijn aandachtsgebieden zijn de verloskunde en de psychosomatiek. Bij dat laatste gaat het om lichamelijke klachten met een psychische oorzaak. De begeleiding van een angstige zwangere bijvoorbeeld. Ik beschouw mezelf als een all round gynaecoloog en wil dat ook graag blijven.

 

Discussie

De afgelopen tijd woedt er in de media een discussie over pijnloos bevallen. Hier in het Jeroen Bosch Ziekenhuis gaan we heel coulant om met het toedienen van epidurale anesthesie, zoals het met een duur woord heet. We zijn in Nederland wat ouderwets als het gaat om het toedienen pijnstillers. Maar het kan niet in alle gevallen. Als een vrouw het ziekenhuis binnenkomt met 8 centimeter ontsluiting, kun je niet verdoven omdat de persweeën dan wegblijven. Die laatste 2 cm moet ze dan op eigen kracht doen. Dan heeft ze vooral peptalk en coaching nodig. Maar een vrouw die al drie nachten weeën heeft met nog maar een pink ontsluiting, moet uiteraard geholpen worden. En man of goeie vriendin die je rug masseert en met je meepuft, blijft echter het belangrijkst in mijn ogen.

 

Koningstheater

In mijn vrije tijd ga ik graag naar cabaret. Het Koningstheater is een klein, intiem theater waar je artiesten als Brigitte Kaandorp en Marc-Marie Huibregts ook persoonlijk kunt ontmoeten. Marc-Marie is befaamd om zijn een-tweetjes met het publiek. Hij vroeg een keer aan mij hoe lang een vrouw doet over 1 cm. Ik antwoordde: “Ongeveer een uur”, waarop hij verbaasd riep dat het dus 50 uur duurde voor een baby van 50 cm geboren werd! Verder houd ik veel van wandelen, fietsen en brieven schrijven. Iedere bekende krijgt van mij minstens één handgeschreven brief per jaar. Vaak stuur ik ook knipsels mee van interessante dingen die ik voor ze in de krant gevonden heb. Ik lees de krant altijd met een schaar."

 


Opgetekend door Celia Noordegraaf, clustermanager Marketing & Communicatie, op 07-04-2008. Lees meer over andere dokters van het Jeroen Bosch Ziekenhuis in het archief.


Zie ook

Zoeken

Lees voorLees voor |A A A | Print